Verhaalt

Lees: Loodjeslijst

Fragment: De tequila is niet goudkleurig, zoals ik verwachtte, maar helder als wodka en ijskoud. Er stijgt damp uit het glaasje en er glijden druppels condens langs het voetje. Ik zie een veeg bloedrode lippenstift langs de rand en wrijf die weg met mijn duim. Mijn hand veeg ik af aan mijn bermuda. Ik bestel een tweede en Marisol schenkt me bij. Met elke nip wordt mijn tong gevoellozer en mijn slokdarm rauwer. Mijn mond voelt schraal en mijn wangen gloeien. Ik ben vandaag flink verbrand op dat naaktstrand.

Uit: ‘Loodjeslijst‘, digitaal cultureel magazine De Optimist (i.h.k.v. de week van het korte verhaal, 2015).

Lees: Zoals kaas zweet

Fragment: De wielen ratelen. De stekker sleept mee aan zijn kronkelend snoer, totdat ik die opgerold tussen het handvat op de klep stop.
Bij het viaduct begint het te miezeren. Op de vluchtstrook naast de reling, leun ik voor een laatste maal op de vrieskist totdat mijn knieën stoppen met knikken. En terwijl voorbij razende automobilisten claxonneren zonder vaart te minderen, draai ik de kist met de achterkant tegen de reling zodat de tekst vanaf de weg goed leesbaar is, trek het snoer strak langs de achterkant zodat de klep weer vrij open geschoven kan en zet tenslotte de afgesleten wieltjes klem op de rem. Mijn gewicht verdeel ik evenredig over de twee kleppen, met een voet op elk. En sta daar, als een standbeeld. De auto’s op de weg beneden mij lijken nietige vegen zoals ze voorbij snellen, op weg naar waarheen dan ook, en net wanneer ik denk dat ik voor altijd zo zou willen blijven staan, hef ik mijn armen.

Zoals kaas zweet” behaalde de vierde plaats bij Editio’s eerste debutantenwedstrijd.

Lees: Sixpack

Fragment: Haar haren zwiepten, zo snel draaide ze zich om. Het aardappelmesje in haar hand, lang zo scherp niet als haar stem, priemde in zijn richting. De paar meters die hen scheidden, hadden er ook duizend kunnen zijn. ‘Jij weet niet of je dit allemaal wel kan? We kunnen niet meer terug.’ Ze slikte. ‘Ik kan niet meer terug. Wil je bij me weg?’ Sixpack

Lees: Het Lotgeval
Pablo was een jongen die van wanten wist. Hij noemde dat natuurlijk zelf niet zo, want van wanten had hij nog nooit gehoord. Hij had zelfs nog nooit wanten gezien. In het zonovergoten Brazilië, waar Pablo vandaan kwam, waren wanten van weinig tot geen nut. Maar hij wist er dus wel van. Daarmee wil ik zeggen dat Pablo een harde werker was. Op een februaridag deed Pablo een belangrijke aankoop: hij kocht een lootje in de loteria. Als dit verhaal volgens verwachting zou verlopen, dan zou Pablo in een klap miljonair zijn geweest (…)

Uit zo’n 500 inzendingen kreeg dit verhaal samen met de 19 andere beste inzendingen een publicatie in ‘het Grote Lowlands Verhalen e-book‘ (uitgeverij Nijgh & van Ditmar).